گاهی یه دنیا حرف رو می شه تو یک نگاه خوند . گاهی هم میشه یک دنیا نگاه رو تو یه جمله حس کرد.

فکر می کنم این شعر " حمید مصدق " با اینکه خیلی کوتاهه پر از حرفه و نگاه :

اندیشه می کنم ،

                نه به شبها

                            که روز هم

باور نمی کنند

باور نمی کنی تو

                 که حتی

                         هنوز هم ...

امروز خونه ی آقاجون با تموم خاطره هاش زیر پای یه هیولای آهنی خرد شد. حالا من موندم و خاطره ی آقاجون ، پیچ امین الدوله ی کنار پنجره ی اتاقش و یه عکس ...

برای همه ی پدربزرگ های خوب دنیا :

بزرگ بود

و از اهالی امروز بود

و با تمام افق های باز نسبت داشت

و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید.

ولی نشد

که روبروی وضوح کبوتران بنشیند

و رفت تا لب هیچ

و پشت حوصله ی نورها دراز کشید

و هیچ فکر نکرد

که ما میان پریشانی تلفظ درها

برای خوردن یک سیب

چقدر تنها ماندیم.

                                " سهراب سپهری "

امروز صبح قرار بود ماهی های قرمز حوض کوچیک حیاط رو گربه ی سیاه همسایه بخوره ! ولی ما رسیدیم. ولی اونا مرده بودن. ما برای اونا توی باغچه دو تا چاله کندیم و از کنار دیوار همسایه روبرویی با یه نقشه ی پلیسی دو تا سنگ مرمر دزدیدیم !! و روی اونا گذاشتیم. ما براشون دو تا اسم انتخاب کردیم و با زغال روی سنگا نوشتیم.

عاطفه می گفت ماهی ها وقتی می میرن خدا فوتشون میکنه تا میان روی آب ولی من باور نکردم! اما راستش رو بخواین تو دلم گفتم:شاید هم عاطفه راست می گه !

وقتی داشتیم حرف می زدیم بارون گرفت و ما دویدیم توی خونه و از پشت پنجره با ماهی ها خداحافظی کردیم.

حالا که بارون بند اومده ماهی ها دیگه اسم ندارن ! ما هم اسم اونا رو فراموش کردیم!!