سلام. چند روز پیش داشتم مصاحبه ی "دکتر افشین یداللهی " رو توی روزنامه جام جم می خوندم. خیلی برام جالب بود وقتی فهمیدم آقای یداللهی روانپزشک هستن. فکر می کنم اینکه انقدر شعر هاشون به احساس آدما نزدیکه هم به خاطر اینه که یه روانپزشک بیشتر رو احساس آدما قدم زده!

  یه قطعه شعر هم نوشته بود که اینجاست:

   اگه دستم به جدایی برسه

   اونو از خاطره ها خط می زنم

   از دل تنگ تموم آدما

   از شب و روز خدا خط می زنم

   اگه دستم برسه به آسمون

   با ستاره ها قیامت می کنم

   نمی ذارم کسی عاشق نباشه

   ماهو بین همه قسمت میکنم

  یه آرزوی قشنگ هم آخر مصاحبه داشتن که به نظرم آرزوی خیلی از ماها باشه:

  " آرزو می کنم هر کسی چیزهایی رو که به خاطرشون به دنیا اومده پیدا کنه و به سمتشون بره."

  منم همین آرزو رو برای همه ی شما دوستای خوبم دارم.

                         با پاهای سنگین و خسته

      شاخه ی خشکیده ای از درخت گناه را چیدم

                                  وجودم نگاه بود و نگاهم غرق تو

       سیب سرخی بر شاخه آویزان بود

                                  شوق در درونم فریاد میزد

             آه نازنین! کاش سیب سرخ نگاهت را نمی چیدم!

            حالا که دیگر طعم گس با تو بودن را فراموش می کنم...